Mensen

Lege gebouwen zijn natuurlijk alleen maar stenen omhulsels zonder de verhalen van de mensen die er verbleven. Nu zijn er over dit dorp een paar bijzondere verhalen te vertellen.

Een van de huisjes is ingericht als eerbetoon aan Jesse Owens, de Amerikaanse zwarte atleet die vier gouden medailles won. In Duitsland was hij populair, maar in Amerika werd hij niet altijd even goed behandeld. Lees het op zijn pagina.

Aan de andere kant was er Wolfgang Fürstner, overtuigd nationaalsocialist en commandant tijdens de bouw van het dorp. Hij pleegde zelfmoord in het dorp? Waarom? Lees het in de link!

Dan is er de Nederlander Karel Lotsy. Hij was de chef d'equippe tijdens de spelen, had een klinkende loopbaan in de sportwereld en was een groot motivator. Dan opeens, jaren na zijn dood, wordt hij er van beschuldigd fout geweest te zijn in de oorlog. Terecht? Lees hier meer over hem.

Nog een aantal andere bijzondere feiten en personen;

Niet iedere winnaar was ook blij met de gewonnen medaille. Dat was bijvoorbeeld het geval bij de winnaars van de marathon. De eerste en derde plek werden gewonnen door Sohn Kee-chung, en Nam Seung-yong. Ze kwamen uit Korea, op dat moment bezet door Japan. Dat betekende ook dat ze officieel uit moesten komen voor Japan, met een Japanse vlag op hun kleding, onder een Japanse naam. Hun overwinning werd op het conto van Japan geschreven, niet Korea. Zelf waren de atleten hier niet blij mee. Dat is ook goed te zien aan hun blikken en houding op de podiumfoto's. Bij interviews vertelde Sohn over de bezetting, maar dat werd niet opgepikt door de tolken en media. In het thuisland was er een krant die een foto plaatste van Sohn, met de Japanse vlag op het shirt weggeretoucheerd. Dat werd niet gewaardeerd, acht medewerkers van de krant belanden in de gevangenis en de krant mocht zeker acht maanden niet verschijnen.

Gelukkig kwam er later gerechtigheid. Bij de Olympische spelen van 1988 in Seoul was Sohn de fakkeldrager tijdens de openingsceremonie. In 2011 besloot het IOC recht te doen aan de winnaar en een voetnoot te plaatsen bij zijn naam. Zijn echte naam was Sohn Kee-chung, niet het Japanse Kitei Son. Hier een interessante link.

 

Het lijstje met atleten die tijdens de spelen overleden is gelukkig niet heel erg lang. Toch was er een atleet te betreuren in 1936. De lichtgewicht bokser Nicolae Berechet overleed vier dagen na zijn verloren wedstrijd in Berlijn. De officiële oorzaak was bloedvergiftiging door niet goed geheelde steenpuisten. Hij werd in Berlijn begraven en niet terug gebracht naar zijn geboorteland Roemenië.

 

De huidige bezoekers treden in de voetsporen van de atleten van 1936, maar ook in de voetsporen van een lange lijst van bekende en beruchte  personen die het dorp bezocht hebben. Charles Lindbergh, Max Schmeling, Rudolf Hess, Joachim von Ribbentrop, Adolf Hitler, en artiesten zoals Zarah Leander, Johannes Heesters en Marika Rökk.

 

Foto boven:  Hilariteit bij de Italiaanse sporters wanneer de Indiaanse athleet zijn tulband aanbrengt. Uit Olympia 1936, Cigaretten Bilderdienst Altona Bahrenfeld.

 

Foto onder: sporters uit Peru voor het restaurant. Dat land debuteerde in 1936 voor het eerst bij de Olympische spelen met 74 atleten.

Niet zonder veel commotie overigens. Na een bootreis van 44 dagen kwamen voetballers, boksers, wielrenners, een basketbal team en schermers aan in Duitsland. Voetbal was de sport die het meest leefde op dat moment, en daar maakte ze ook indruk mee. Op 8 augustus speelde ze tegen Oostenrijk in de kwartfinale, wat na de 90 minuten speeltijd op een 2-2 gelijkspel uitdraaide. Wat erna  in de verlenging gebeurde is niet exact duidelijk. De wedstrijd eindigde in 4-2 voor Peru, maar Oostenrijk protesteerde hiertegen. Peruaanse Fans zouden het veld op zijn gekomen, en de spelers zouden de Oostenrijkse voetballers hebben mishandeld. De FIFA en het IOC gaven de mogelijkheid de wedstrijd opnieuw te spelen op 10 august, nu zonder publiek. De Peruanen kwamen echter niet opdagen, omdat ze te laat hadden vernomen dat ze opnieuw moesten spelen, en de spelers het dorp niet uit konden en omdat een wielerwedstrijd de weg blokkeerde. Hierop werd Oostenrijk tot winnaar van de wedstrijd uitgeroepen. Dat leidde tot veel tumult. De selectie van Peru en Colombia voelden zich in hun eer aangetast en verlieten direct de spelen. In Peru zelf werd Duitsland als de schuldige gezien en werden Duitse bedrijven, banken en het consulaat met stenen bekogeld. Er waren demonstraties en rellen. Ook de andere Zuid-Amerikaanse landen betuigde steun aan Peru, maar gingen niet zo ver om de spelen te verlaten. Voor Duitsland was dit een heel ongewenste situatie. Ze wilden graag goede banden met deze landen, maar nu hadden de spelen juist een wig gedreven in de betrekkingen. Op 17 september 1936 kwam het Olympische team weer terug in het land. Die dag werd door de president uitgeroepen tot nationale feestdag en de spelers werden als helden onthaald. Toch apart, zonder een medaille te winnen..