Het Empfangsgebäude was het grootste (4.674 m2) gebouw van het complex. Het vormde, zoals de naam al doet vermoeden; de ontvangstruimte en toegang tot het dorp. Het was gelegen naast de snelweg Berlijn – Hamburg. In het midden was het poortgebouw, de centrale en enige toegang tot het dorp. Op het dak hiervan was een carillon aangebracht, dat elk uur de door Richard Strauss gecomponeerde Olympiahymne ten gehore bracht. Het sierde ook de cover van het boekje Dorf des Friedens, uitgeven voor de bewoners van het dorp.

 

Aan beide zijdes van de poort was een rond lopende vleugel. In de westelijke vleugel waren ruimtes voor bagage, douane, wasaanname, telefooncentrale, het Spörtlerbureau en vijf winkels. In de oostelijke vleugel was de ontvangsthal, een kantoor voor de dorpscommandant, een restaurant van Hoffmann - Retschlag met terras voor bezoekers van buiten het dorp en woningen voor personeel. De meest belangrijkste ruimte was de 'Halle der Nationen' . Hier had elk deelnemend land een loket, en mochten ook bezoekers van buiten komen, in het verder voor buitenstaanders afgesloten dorp. Ze konden bijvoorbeeld bellen met elk huis in het dorp en afspreken in het restaurant of de Halle der Nationen.

Telkens wanneer de Olympische equipes aankwamen in Berlijn verliep de ontvangst volgens een vaste ceremonie. Na aankomst en begroeting op het treinstation volgde een welkomstwoord op het Rotes Rathaus (stadhuis), waarna men met bussen naar het Olympisch dorp werd gebracht, Hier vond bij het Empfangsgebäude een welkomstceremonie plaats, met een toespraak van de dorpscommandant, vlaggen en het volkslied van het bezoekende land dat werd gespeeld door de dorpskapel. Daarna ging men in een stoet met de kapel, commandant, andere begeleiders naar de huisjes waar de sporters zouden verblijven en kregen ze de sleutels overhandigd.

 

Bij een bombardement op 20 april 1945 raakte de oostvleugel sterk beschadigd. Na de oorlog werd bouwmateriaal gebruikt voor het opknappen van woonhuizen in de buurt. De restanten werden vermoedelijk rond 1953 afgebroken. Resten van de tunnel onder de snelweg bleven tot 2011 zichtbaar, tot deze ook verdwenen bij werkzaamheden aan de weg.

 

Foto's rechts: cover van het boekje Dorf des Friedens, en menukaarten van het restaurant.

Onder: doorsnede tekening uit hetzelfde boekje